Στο… εικονοστάσι κάθε ομάδας, υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες, που όσα χρόνια κι αν περάσουν μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο. Η ίδρυση, ένα πρωτάθλημα, ένα τρόπαιο, ένας σημαντικός αγώνας, κάτι το ιδιαίτερο που περνάει από γενιά σε γενιά και διαχρονικά αποτελεί σημείο αναφοράς.
Τέτοια σημαδιακή και παράλληλα αξέχαστη ημερομηνία είναι και για την οικογένεια του Παναιτωλικού η 23η Μαϊου 2009. Τί κι αν έχουν περάσει 17 ολόκληρα χρόνια από τότε; Αλλαξαν Κυβερνήσεις, Πρωθυπουργοί, Πρόεδροι Δημοκρατίες, περάσαμε 3 μνημόνια, έγιναν πόλεμοι, άλλαξε ο κόσμος όλος. Δεν υπάρχει φίλος του Παναιτωλικού, δεν υπάρχει Αγρινιώτης, δεν υπάρχει Αιτωλοακαρνάνας που να μην θυμάται με λεπτομέρεια που ήταν και τί έκανε εκείνο το Σάββατο.
Από νωρίς το πρωί έως τα ξημερώματα και της άλλης μέρας. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς να θυμάται τι έκανε όλες τις πολλές μέρες που προηγήθηκαν εκείνου του Σαββάτου. Μέχρι δηλαδή να φτάσει το περίφημο «μπαράζ της Νέας Σμύρνης». Αγώνας –σύμβολο για τον «αιωνόβιο» (και βάλε πλέον…) Παναιτωλικό.
Ηταν το απόγευμα, ήταν η αναμέτρηση, ήταν η στιγμή που εν πολλοίς άλλαξε την ιστορία του Τίτορμου και του έδωσε την… ώθηση να σηκώσει τον βράχο του και να φύγει από τις κατηγορίες της μπόχας και της δυσωδίας. Εκεί που για χρόνια, παρά τις επενδύσεις της (νέας τότε) διοίκησης, τον κρατούσαν καθηλωμένο, σφαίρες, απειλές, τραμπουκισμοί και σωρεία διαιτητικών «χειρουργείων». Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς, άλλωστε το γνωρίζουν καλά αυτό οι… παροικούντες την Αγρινιώτικη Ιερουσαλήμ, πως τα «καναρίνια» βρέθηκαν και λίγο από σπόντα στο θρυλικό μπαράζ!
Η χρονιά στον Βόρειο Όμιλο της Γ΄ εθνικής έμοιαζε και πάλι χαμένη, όπως και η πρώτη θέση την οποία κατέκτησε η Δόξα Δράμας. Η οργή του κόσμου για ένα στόχο που πάλι περνούσε μακριά από το Αγρίνιο ήταν δεδομένη, η δυσαρέσκεια της διοίκησης προς τους παίκτες μεγάλη και η απογοήτευση είχε τρυπήσει το ταβάνι!
Η συσπείρωση για μια… τελευταία ζαριά!
Κάπου εκεί κάποιες κουβέντες των «παλιών» της ομάδας φέρνουν την απαιτούμενη συσπείρωση και μαζί έρχεται μια σειρά καλών αποτελεσμάτων. Αλλά και συνδυασμών, αφού δεν ήταν τίποτα στο χέρι του Παναιτωλικού. Αυτή τη φορά η θεά τύχη ήταν στο… κυανοκίτρινο στρατόπεδο και έδωσε την ευκαιρία για μια τελευταία ζαριά. Το «ή τώρα ή ποτέ» ήταν η καμπάνα που χτύπησε δυνατά από άκρη σε άκρη σε όλη την πόλη.
Όλη η Παναιτωλική οικογένεια, ο μεγαλομέτοχος Φώτης Κωστούλας, οι συνεργάτες του, ο προπονητής (υπηρεσιακός, αλλά και εμβληματικός εν συνεχεία Βασίλης Νταλαπέρας), οι παίκτες και φυσικά ο κόσμος κατάλαβαν πως είχαν ακόμη μια ευκαιρία. Πιθανότατα και τελευταία… Ή ο Παναιτωλικός θα πετύχαινε τον στόχο της ανόδου ή θα παρέμεινε στην μιζέρια και την εσωστρέφεια, με απρόβλεπτη την συνέχεια! Όλες εκείνες οι μέρες πριν το μπαράζ στο Αγρίνιο ήταν μοναδικές.
Η ομάδα έκανε την δουλειά της και ο κόσμος την δική του. Χιλιάδες φίλαθλοι των «κυανοκίτρινων» σε Αγρίνιο, Αθήνα και κάθε μέρος της χώρας εξαφάνισαν τα διαθέσιμα εισιτήρια. Τα πούλμαν γέμιζαν το ένα μετά το άλλο, τα δεκάδες αυτοκίνητα έκλειναν με παρέες, οι μπογιές άδειαζαν πάνω στα πανιά, οι πυρσοί εξαφανίστηκαν από την πόλη και χιλιάδες χαρτάκια είχαν κοπεί με χειρουργική ακρίβεια. Η απόβαση στη Νέα Σμύρνη είναι γεγονός που ακόμη και σήμερα, 17 χρόνια μετά επικαλούνται όχι μόνο φίλοι του Παναιτωλικού, αλλά κυρίως τρίτοι.
Ανθρωποι του ποδοσφαίρου, αλλά και γενικά κάτοικοι της περιοχής που έβλεπαν από παντού ένα… κυανοκίτρινο τσουνάμι να βαδίζει προς το γήπεδο του Πανιωνίου. Περισσότεροι από 10.000 φίλαθλοι ταξίδεψαν και βρέθηκαν στο πλευρό της ομάδας τους, όχι για ένα τελικό Κυπέλλου, όχι για ένα ευρωπαϊκό ματς, αλλά για να διεκδικήσουν ένα εισιτήριο ανόδου από τη Γ΄εθνική στη Β’. Συγκλονιστικό το νούμερο. Μοναδικό για το συγκεκριμένο διακύβευμα.
Φινάλε γραμμένο για Όσκαρ!
Η συνέχεια λίγο έως πολύ γνωστή. Η Ρόδος προηγήθηκε και όλα έμοιαζαν εφιαλτικά για την «κυανοκίτρινη» εξέδρα. Η μη άνοδος μπορεί να σήμανε και διάλυση. Επιστροφή του Παναιτωλικού σε εποχές απαξίωσης, αφάνειας. Τελικά ο Θεός του ποδοσφαίρου δεν θα επέτρεπε ένα τέτοιο φινάλε. Προτίμησε να γράψει το δικό του.
Μοναδικό. Οσκαρικό κι αλησμόνητο. Ο Στάθης Καραμαλίκης στο 82’ ισοφαρίζει σε 1-1 και στην τελευταία φάση του αγώνα, στο 96’, πριν η παράταση γίνει… τόπος επίλυσης των διαφορών, το «ευλογημένο κεφάλι» του Θανάση Παλαιολόγου βάζει φωτιά στο γήπεδο, αλλά και σε ένα ολόκληρο νομό. Παίκτες, πάγκος, κόσμος γίνονται ένα. Ο διαιτητής Κουκουλάκης παράλληλα σφυρίζει λήξη και ο Παναγιώτης Ξανθόπουλος, σπίκερ για ραδιόφωνο του Αγρινίου, αφού χαρακτηρίζει την μπάλα «ρουφιάνα» καλεί τον κόσμο να ανάψει τις ψησταριές! Αυτό ήταν.
Ο Παναιτωλικός κερδίζει την άνοδο και η 23η μέρα του Μάη κάθε χρόνο για το Αγρίνιο είναι «Πάσχα, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά μαζί».
Τα ονόματα των Μπαμπανιώτη, Μπακάκη, Θεοδοσιάδη, Παλαιολόγου, Νάιντου, Μπελεβώνη, Δέντσα, Μουμίν, Παπαποστόλου, Ντελγκάδο, Καραμαλίκη που ξεκίνησαν το ιστορικό μπαράζ, αλλά κι αυτά των τριών αλλαγών Χαραλαμπάκη, ο Ζουρούδη και Ζορμπά που έβγαλε την σέντρα στο αλησμόνητο γκολ, μαζί με τον «στρατιώτη του συλλόγου» Βασίλη Νταλαπέρα γράφτηκαν με γράμματα χρυσά στην Παναιτωλική ιστορία.
Η κλασσική αριστουργηματική ταινία «Καζαμπλάνκα» ολοκληρώνεται με την θρυλική φράση «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι». Όσα χρόνια κι αν περάσουν στο Αγρίνιο θα έχουν πάντα τη Νέα Σμύρνη τους!
Πηγή: gazzetta.gr
